Πειθώ - Jane Austen

 "Η γνωριμία τους άρχισε και τέλειωσε μέσα σε λίγους μήνες, αλλά η δυστυχία της Ανν κράτησε πολύ περισσότερους. Η αγάπη της για αυτόν και η μεταμέλειά της σκοτείνιαζαν για μεγάλο διάστημα κάθε απόλαυση της νιότης..."

"...Βρέθηκαν για άλλη μια φορά στο ίδιο δωμάτιο.

Σύντομα, ωστόσο, άρχισε να σκέφτεται πιο λογικά και προσπάθησε να πνίξει τα συναισθήματά της. Οκτώ χρόνια, σχεδόν οκτώ χρόνια είχαν περάσει από τότε που διαλύθηκε ο αρραβώνας τους. Τι ανοησία να αισθάνεται πάλι την ίδια εκείνη αναστάτωση, που το μεγάλο αυτό χρονικό διάστημα είχε παραμερίσει τόσο ώστε έμοιαζε σαν να μην υπήρξε ποτέ! Και τι δεν μπορούσε να συμβεί μέσα σε οκτώ χρόνια. Κάθε είδους γεγονότα, αλλαγές, αποξένωση, όλα αυτά συν τη λησμονιά του παρελθόντος. Πόσο φυσιολογικό να συμβεί κάτι τέτοιο και πόσο σίγουρο! Ήταν σχεδόν το ένα τρίτο της ζωής της.

Αλίμονο! Παρά την προσπάθειά της να εκλογικεύσει τα συναισθήματά της, διαπίστωσε πως οκτώ χρόνια δεν ήταν σχεδόν τίποτα, όταν υπήρχαν τόσο φλογερά αισθήματα."

"...Σίγουρα δεν σας ξεχνάμε όσο γρήγορα μας ξεχνάτε εσείς. Είναι ίσως η μοίρα μας, όχι η αρετή μας. Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Ζούμε μέσα στο σπίτι ήσυχες, περιορισμένες, θύματα των συναισθημάτων μας. Εσείς έχετε πάντα ένα επάγγελμα, ενδιαφέροντα, δουλειές εδώ και εκεί που σας κάνουν να ξαναγυρίζετε αμέσως στον κόσμο. Η διαρκής απασχόληση και η αλλαγή σύντομα αποδυναμώνουν τις εντυπώσεις."

"Είναι μισή απόλαυση να κολακεύεις και να ακολουθείς άλλους, χωρίς να έχεις κι εσύ έναν άνθρωπο να σε κολακεύει και να σε ακολουθεί.

Μετάφραση: Κλαίρη Λαϊνά

Εκδόσεις: Χάρλενικ Ελλάς 2008

Jonathan Livingston Seagull, a story by Richard Bach

 

"Irresponsibility? My brothers!" he cried. "Who is more responsible than a gull who finds and follows a meaning, a higher purpose for life? For a thousand years we have srabbled after fish heads, but now we have a reason to live  - to learn, to discover, to be free!"

"Jonathan Seagull spent the rest of his days alone, but he flew way out beyond the Far Cliffs. His one sorrow was not solitude, it was that other gulls refused to believe the glory of flight that awaited them; they refused to open their eyes and see."

"Do you have any idea how many lives we must have gone through before we even got the first idea that there is more to life than eating, or fighting, or power in the Flock?

...we choose our next world through what we learn in this one. Learn nothing and the next world is the same as this one, all the same limitations and lead weights to overcome."

"No, Jonathan, there is no such place. Heaven is not a place, and it is not a time. Heaven is being perfect."

"Perfect speed, my son, is being there."

"'You can go to any place and to any time you wish to go,' the Elder said. 'I've gone everywhere and everwhen I can think of.' He looked across the sea. 'It's strange, the gulls who scorn perfection for the sake of travel, go nowhere, slowly. Those who put aside travel for the sake of perfection go anywhere, instantly. Remember, Jonathan, heaven isn't a place or a time, because place and time are so very meaningless. Heaven is..."

"...The trick was to know his true nature lived, as perfect as an unwritten number, everywhere at once across space and time."

"But then the day came that Chiang vanished. He had been talking quietly with them all, exhorting them never to stop their learning and their practicing and their striving to understand more of the perfect invisible principle of all life. Then, as he spoke, his feathers went brighter and brighter and at last turned so brilliant that no gull could look upon him.

'Jonathan,' he said, and these were the last words that he spoke, 'keep working on love.'"

"'Your whole body, from wingtip to wingtip,' Jonathan would say, other times, 'is nothing more than your thought itself, in a form you can see. Break the chains of your thought, and you break the chains of your body, too...'"