"...Βρέθηκαν για άλλη μια φορά στο ίδιο δωμάτιο.
Σύντομα, ωστόσο, άρχισε να σκέφτεται πιο λογικά και προσπάθησε να πνίξει τα συναισθήματά της. Οκτώ χρόνια, σχεδόν οκτώ χρόνια είχαν περάσει από τότε που διαλύθηκε ο αρραβώνας τους. Τι ανοησία να αισθάνεται πάλι την ίδια εκείνη αναστάτωση, που το μεγάλο αυτό χρονικό διάστημα είχε παραμερίσει τόσο ώστε έμοιαζε σαν να μην υπήρξε ποτέ! Και τι δεν μπορούσε να συμβεί μέσα σε οκτώ χρόνια. Κάθε είδους γεγονότα, αλλαγές, αποξένωση, όλα αυτά συν τη λησμονιά του παρελθόντος. Πόσο φυσιολογικό να συμβεί κάτι τέτοιο και πόσο σίγουρο! Ήταν σχεδόν το ένα τρίτο της ζωής της.
Αλίμονο! Παρά την προσπάθειά της να εκλογικεύσει τα συναισθήματά της, διαπίστωσε πως οκτώ χρόνια δεν ήταν σχεδόν τίποτα, όταν υπήρχαν τόσο φλογερά αισθήματα."
"...Σίγουρα δεν σας ξεχνάμε όσο γρήγορα μας ξεχνάτε εσείς. Είναι ίσως η μοίρα μας, όχι η αρετή μας. Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Ζούμε μέσα στο σπίτι ήσυχες, περιορισμένες, θύματα των συναισθημάτων μας. Εσείς έχετε πάντα ένα επάγγελμα, ενδιαφέροντα, δουλειές εδώ και εκεί που σας κάνουν να ξαναγυρίζετε αμέσως στον κόσμο. Η διαρκής απασχόληση και η αλλαγή σύντομα αποδυναμώνουν τις εντυπώσεις."
"Είναι μισή απόλαυση να κολακεύεις και να ακολουθείς άλλους, χωρίς να έχεις κι εσύ έναν άνθρωπο να σε κολακεύει και να σε ακολουθεί.
Μετάφραση: Κλαίρη Λαϊνά
Εκδόσεις: Χάρλενικ Ελλάς 2008
