Η Ζωή, Το Σύμπαν και Τα Πάντα - Douglas Adams

«...Το “Γυρίστε το Γαλαξία με Ωτοστόπ” έχει να πει τα εξής στο θέμα του πετάγματος.
Υπάρχει μια τέχνη, λέει, ή μάλλον ένα κόλπο στο πέταγμα. Το κόλπο είναι να ρίχνεσαι στο έδαφος και να μην το πετυχαίνεις...»

«...Η λύση ήταν ιδιοφυής και ήταν η εξής: Ο πλανήτης Κρίκκιτ θα περικλειόταν εις το διηνεκές σ’ ένα κάλυμμα Βραδύχρονου, μέσα στο οποίο η ζωή θα συνεχιζόταν, σχεδόν απείρως αργά. Το φως θα παρέκκλινε γύρω από το κάλυμμα αυτό, έτσι που θα παρέμενε αόρατο και αδιαπέραστο. Η απόδραση από το κάλυμμα θα ήταν εντελώς αδύνατη, εκτός κι αν ξεκλειδωνόταν απ’ έξω.

Όταν το υπόλοιπο Σύμπαν θα έφτανε στο οριστικό του τέλος, όταν ολόκληρη η δημιουργία θα έφτανε στη νεκρική της κατάρρευση… και η ζωή και η ύλη θα έπαυαν να υπάρχουν, τότε ο πλανήτης Κρίκκιτ και ο ήλιος του θα αναδύονταν από το κάλυμμα του Βραδύχρονου και θα συνέχιζαν μια μοναχική ύπαρξη, όπως την επιθυμούσαν, στο λυκόφως του Συμπαντικού κενού.

Η κλειδαριά θα βρισκόταν σ’ έναν αστεροειδή που θα γύριζε σε τροχιά γύρω από το κάλυμμα.
Το κλειδί θα ήταν το σύμβολο του Γαλαξία – η πύλη Γουίκιτ...»

Μετάφραση: Δημήτρης Αρβανίτης
Εκδόσεις: Παρά Πέντε

Ζωντανός Θρύλος - Richard Matheson

«...Είναι ένας βάκιλος, της είπε, ένα κυλινδρικό βακτηρίδιο. Δημιουργεί ένα ισοτονικό διάλυμα μες στο αίμα, το κάνει να κυκλοφορεί βραδύτερα απ' το κανονικό, ενεργοποιεί όλες τις σωματικές λειτουργίες, τρέφεται με φρέσκο αίμα και παρέχει ενέργεια. Όταν στερείται το αίμα, δημιουργεί αυτοκαταστρεφόμενα βακτηριοφάγα κύτταρα ή, με άλλα λόγια, σχηματίζει σπόρους...»

«...Λέγοντας ότι σχηματίζει σπόρους, εννοώ πως δημιουργεί ένα ελλειψοειδές σωματίδιο που έχει όλα τα βασικά συστατικά βακτηριδίου που βρίσκεται σε κατάσταση αδράνειας. Αυτό συμβαίνει όταν το μικρόβιο δεν προσλαμβάνει καθόλου φρέσκο αίμα. Στη συνέχεια, όταν ο ξενιστής βρικόλακας αποσυντίθεται, τα σπόρια αυτά μεταφέρονται με τον αέρα και αναζητούν νέους ξενιστές. Βρίσκουν κάποιον, αναπαράγονται - και ένας ακόμα οργανισμός έχει μολυνθεί...»

«...Τα βακτηριοφάγα είναι νεκρές πρωτεΐνες που δημιουργούνται και όταν ο οργανισμός δεν προσλαμβάνει καθόλου αίμα. Σε αντίθεση, όμως, με τα σπόρια, στην περίπτωση αυτή ο ανώμαλος μεταβολισμός καταστρέφει τα κύτταρα...»

«...Ο βάκιλος... είναι ένα σαπρόφυτο, το οποίο αναπτύσσεται αεροβίως ή αναεροβίως. Ζει με ή χωρίς οξυγόνο και εδραιώνει μια συμβιωτική σχέση με τον οργανισμό. Ο βρικόλακας τον τρέφει με φρέσκο αίμα και ο βάκιλος παρέχει την απαραίτητη ενέργεια, για να είναι ο βρικόλακας σε θέση να βρει κι άλλο φρέσκο αίμα. Θα μπορούσα, επίσης, να προσθέσω, ότι το μικρόβιο προκαλεί και την ανάπτυξη κυνόδοντων...»

«...Όταν εισχωρεί αέρας... η κατάσταση μεταβάλλεται ακαριαία. Το μικρόβιο μεταβάλλεται σε αερόβιο και, αντί να φερθεί συμβιωτικά, αρχίζει να φέρεται με λοιμογόνως παρασιτικό τρόπο...»

 «...Τρώει τον ξενιστή του...»

Μετάφραση: Νίκος Ρούσσος
Εκδόσεις: Οξύ

Το Ρεστωράν Στο Τέλος Του Σύμπαντος - Douglas Adams

«...Το Σύμπαν... είναι ένα ανησυχητικά μεγάλο μέρος, ένα γεγονός που πολλοί άνθρωποι, χάριν μιας ήσυχης ζωής, τείνουν να αγνοούν.

Πολλοί θα ήταν πιο ευτυχισμένοι αν πήγαιναν σ' ένα μικρότερο μέρος δικής τους επινοήσεως, κι αυτό τελικά κάνουν τα περισσότερα πλάσματα.

Για παράδειγμα, σε μια γωνιά του Ανατολικού Γαλαξιακού Βραχίονα βρίσκεται ο μεγάλος πλανήτης-δάσος Ογκλαρούν, ολόκληρος ο "έλλογος" πληθυσμός του οποίου ζει μονίμως σε μια σχετικά μικρή και συνωστισμένη καρυδιά. Σ' αυτό το δέντρο γεννιούνται, ζουν, ερωτεύονται, χαράζουν μικροσκοπικά άρθρα με εικασίες για το νόημα της ζωής, τη ματαιότητα του θανάτου και τη σημασία του ελέγχου των γεννήσεων. Στον κορμό του, πολεμούν λίγους εξαιρετικά μικρούς πολέμους και τελικά πεθαίνουν δεμένοι στα πιο μακρινά κλαδιά του.

Στην πραγματικότητα οι μόνοι Ογκλαρουνιανοί που αφήνουν το δέντρο τους είναι αυτοί που πετάγονται κάτω επειδή υπέπεσαν στο αποτρόπαιο έγκλημα ν' αναρωτηθούν αν κάποιο από τα άλλα δέντρα θα μπορούσε να κατοικηθεί, και αν τα δέντρα αυτά είναι πραγματικά και όχι παραισθήσεις που προκαλούνται αν φας πολλά Ογκλακαρύδια.

Όσο εξωτική κι αν φαίνεται αυτή η συμπεριφορά, δεν υπάρχει ούτε μια μορφή ζωής στον Γαλαξία που να μην είναι κατά κάποιον τρόπο ένοχη για το ίδιο πράγμα, και γι' αυτό η Δίνη Ολικής Αντιλήψεως είναι τόσο φρικιαστική.

Γιατί όταν μπεις στη Δίνη βλέπεις για μια στιγμή ολόκληρη την αφάνταστη απειροσύνη της δημιουργίας, και κάπου εκεί υπάρχει ένα πολύ μικρό σημαδάκι, μια μικροσκοπική κουκίδα σε μια μικροσκοπική κουκίδα που λέει "Εδώ είσαι"...»

Μετάφραση: Δημήτρης Αρβανίτης
Εκδόσεις: Παρά Πέντε