Don't Panic, Ο Μέγας Οδηγός Για να Γυρίσετε το Γαλαξία Με Ωτο-Στοπ - Douglas Adams υπό Neil Gaiman

«ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

"Γραφείο Απωλεσθέντων Αντικειμένων των Αστικών Συγκοινωνιών του Λονδίου - νά 'μαστε" είπε ο κύριος Σμιθ, κοιτάζοντας στο παράθυρο. Καθώς έκανε να μπει μέσα, σκόνταψε στο σκαλάκι και παραλίγο να πέσει με τα μούτρα στη γυάλινη πόρτα.

"Αυτό είναι επικίνδυνο - πρέπει να το θυμηθώ βγαίνοντας", μουρμούρισε.

"Μπορώ να σας βοηθήσω;" ρώτησε ο υπάλληλος του γραφείου.

"Ναι, έχασα κάτι χτες στο λεωφορείο 86".

"Τι χάσατε;" ρώτησε ο υπάλληλος.

"Δεν μπορώ να θυμηθώ", είπε ο κ. Σμιθ.

"Τότε δεν μπορώ να σας βοηθήσω", είπε ο εκνευρισμένος υπάλληλος.

"Βρήκατε τίποτα στο λεωφορείο;" ρώτησε ο κ. Σμιθ.

"Όχι, αλλά μήπως μπορείτε να θυμηθείτε κάτι γι' αυτό το πράγμα;" είπε ο υπάλληλος, προσπαθώντας απελπισμένα να βοηθήσει.

"Ναι, θυμάμαι ότι ήταν κάτι πολύ κακό - ό,τι κι αν ήταν".

"Τίποτε άλλο;"

"Α, ναι, τώρα που το σκέφτομαι, ήταν τρύπιο σαν κόσκινο", είπε ο κ. Σμιθ, έβαλε τους αγκώνες του στον καλογυαλισμένο πάγκο και ακούμπησε εκεί τα χέρια του. Ξαφνικά το σαγόνια του, με έναν δυνατό ήχο, χτύπησε στον πάγκο. Αλλά πριν ο υπάλληλος προλάβει να τον βοηθήσει, ο κ. Σμιθ πετάχτηκε πάνω χαρούμενος.

"Σας ευχαριστώ πάρα πολύ", είπε.

"Για ποιο πράγμα;" ρώτησε ο υπάλληλος.

"Το βρήκα", είπε ο κ. Σμιθ.

"Τι βρήκατε;"

"Τη μνήμη μου!" είπε ο κ. Σμιθ και έκανε μεταβολή, σκόνταψε στο σκαλάκι και έπεσε πάνω στη γυάλινη πόρτα σπάζοντάς τη!

Ν. Ν. Άνταμς (12), Μπρέντγουντ, Έσσεξ.»

«...Όμως οτιδήποτε έχει σχέση με τον τρόπο που λειτουργούν οι άνθρωποι είναι παγκοσμίως κατανοητό. (Πώς αυτό επηρεάζεται από τη μετάφραση είναι άλλο θέμα, γιατί η κωμωδία είναι ένα ευαίσθητο φυτό και υποπτεύομαι ότι συχνά η μετάφραση δεν το βοηθάει να σταθεί ορθό. Δεν ξέρω. Το Γυρίστε έχει μεταφραστεί σε ένα σωρό γλώσσες και δεν έχω ιδέα ποιες είναι καλές και ποιες όχι".)»

«...Καθώς συγκεντρώναμε όλο και περισσότερες τέτοιες λέξεις και έννοιες, συνειδητοποιήσαμε πόσο αυθαίρετα επιλεκτική είναι η δουλειά που έχουν κάνει στο Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης. Απλά παραλείπει τεράστια τμήματα των ανθρώπινων εμπειριών.

Όπως για παράδειγμα, όταν στέκεσαι στην κουζίνα χωρίς να ξέρεις για ποιο λόγο πήγες εκεί. Όλοι το κάνουν, αλλά επειδή δεν υπάρχει - ή δεν υπήρχε - μια λέξη γι' αυτό, ο καθένας πιστεύει ότι είναι κάτι που κάνει μόνο αυτός και γι' αυτό είναι πιο ηλίθιος από τους άλλους. Είναι καθησυχαστικό να ξέρεις ότι και όλοι οι άλλοι είναι εξίσου ηλίθιοι με σένα και το μόνο που κάνουμε όταν βρισκόμαστε στην κουζίνα χωρίς να ξέρουμε γιατί πήγαμε εκεί, είναι "woking".»

«Το χνούδι είναι κάτι ενδιαφέρον: θανατηφόρο δηλητήριο στο Μικρό Καπηλειό, βασική τροφή στον Φράζελον V, νομισματική μονάδα στα φεγγάρια του συστήματος Μπλέρφοιντ και το βασικό μετάλλευμα στον πλανήτη ανεφοδιασμού μπουγάδας, τον Βλαστό 111. Ένας αρχαίος μύθος λέει ότι υπάρχουν τέσσερα κομμάτια χνουδιού σκορπισμένα σε τέσσερα διαφορετικά σημεία του Γαλαξία: το καθένα δημιουργεί το ένα τέταρτο ενός δέντρου με εκπληκτικές ικανότητες, τον μοναδικό επιζώντα του τροπικού πλανήτη Χνουδόμπαλα (Υποσημείωση 8). Η πηγή του χνουδιού παραμένει μυστήριο και έχει διχάσει την πανεπιστημιακή κοινότητα ανάμεσα στις θεωρίες της Μεγάλης Κομπο-Έκρηξης και της Λευκής Κομπο-Τρύπας". (Καλό θα ήταν να κοιτάξεται και την υποσημείωση 8, που σας ενημερώνει ότι δεν είναι και τόσο μύθος").»

«...Όταν γράφεις ένα μυθιστόρημα, συνειδητά σπρώχνεις τους αναγνώστες σου να σκεφτούν με συγκεκριμένο τρόπο. Εδώ ξέρεις πως θα πρέπει να τους κάνεις να σκεφτούν τον τρόπο που περιμένεις εσύ να λειτουργήσουν. Δεν θεωρώ ότι αυτό αποτελεί εγκατάλειψη της δημιουργικής τέχνης. Ναι, στην αρχή είχα τρομοκρατηθεί: υπάρχει η αίσθηση ότι ο συγγραφέας έχει ακόμα περισσότερο έλεγχο στα χέρια του, γιατί ο "αναγνώστης" πρέπει να λύσει περισσότερα προβλήματα. Έχεις ακόμα στη διάθεσή σου όλες τις τεχνικές του μυθιστορήματος, γιατί ένα μυθιστόρημα είναι απλά μια συνέχεια λέξεων και οι λέξεις μπορεί να σημαίνουν ό,τι θες εσύ. Απλά είναι μια καλή ευκαιρία να διασκεδάσεις".

«...κατά τη γνώμη μου, το πιο επικίνδυνο πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος είναι να πιστέψει στη δημοσιότητά του."

Μετάφραση: Βάσω Χούνου

Εκδόσεις: ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ 1999 

Ο Ξένος - Αλμπέρ Καμύ

«...Το βράδυ ήρθε και με βρήκε η Μαρί και με ρώτησε αν ήθελα να την παντρευτώ. Είπα ότι μου ήταν αδιάφορο και ότι θα μπορούσαμε να το κάναμε αν ήθελε. Τότε θέλησε να μάθει αν την αγαπούσα. Απάντησα όπως το είχα κιόλας κάνει άλλη μια φορά, ότι αυτό δε σήμαινε τίποτα αλλά ότι δεν υπήρχε αμφιβολία πως δεν την αγαπούσα. «Τότε γιατί να με παντρευτείς;» είπε. Της εξήγησα ότι αυτό δεν είχε καμιά σημασία κι ότι αν το ήθελε πολύ, μπορούσαμε να παντρευτούμε. Εξάλλου, εκείνη ήταν που το ζητούσε κι εγώ είπα ευχαρίστως ναι. Τότε εκείνη παρατήρησε πως ο γάμος ήταν κάτι σοβαρό. Εγώ απάντησα «Όχι». Για μια στιγμή έμεινε αμίλητη και με κοίταξε σιωπηλά. Μετά μίλησε. Ήθελε απλώς να ξέρει αν θα δεχόμουν την ίδια πρόταση από μιαν άλλη γυναίκα που θα είχα μαζί της έναν παρόμοιο δεσμό. Είπα: «Φυσικά». Τότε εκείνη αναρωτήθηκε αν μ' αγαπούσε, κι εγώ δεν μπορούσα να ξέρω τίποτα πάνω σ' αυτό το σημείο. Μετά από μια στιγμή σιωπής, μουρμούρισε ότι ήμουν παράξενος, ότι δίχως αμφιβολία μ' αγαπούσε γι' αυτό ακριβώς, αλλά ότι ίσως μια μέρα θα την κούραζα για τον ίδιο λόγο. Κι όπως σιωπούσα, μην έχοντας τίποτα να προσθέσω, πήρε το χέρι μου χαμογελώντας και δήλωσε ότι ήθελε να με παντρευτεί. Απάντησα ότι θα το κάναμε όποτε ήθελε αυτή...»

«...Κι όμως, τον πρώτο καιρό που με φυλακίσανε, το πιο σκληρό ήταν ότι σκεφτόμουν σαν ελεύθερος άνθρωπος. Παραδείγματος χάρη, μ' έπιανε η επιθυμία να βρεθώ σε μια παραλία και να κατέβω στη θάλασσα. Όταν φανταζόμουνα τον ήχο από τα πρώτα κύματα κάτω απ' τις πατούσες μου, το κορμί μου να μπαίνει στο νερό και την αίσθηση ελευθερίας που έβρισκα εκεί μέσα, ένιωθα αμέσως πόσο στενοί ήταν οι τοίχοι της φυλακής μου. Όμως αυτό κράτησε μερικούς μήνες. Ύστερα, δεν είχα πια παρά τις σκέψεις ενός φυλακισμένου. Περίμενα τον καθημερινό περίπατο που έκανα στην αυλή ή την επίσκεψη του δικηγόρου μου. Με τον υπόλοιπο χρόνο μου τα κατάφερνα μια χαρά. Έτσι σκεφτόμουνα συχνά ότι αν με είχαν βάλει να ζω μέσα σ' έναν ξερό κορμό δέντρου, δίχως να κάνω άλλη δουλειά παρά να κοιτάζω τον ανθό του ουρανού πάνω απ' το κεφάλι μου, θα συνήθιζα λίγο λίγο. Θα περίμενα να περάσουν τα πουλιά ή να συναντηθούν τα σύννεφα όπως περίμενα εδώ τις περίεργες γραβάτες του δικηγόρου μου, κι όπως σ' έναν άλλο κόσμο, θ' ανυπομονούσα να έρθει το σάββατο για ν' αγκαλιάσω σφιχτά το κορμί της Μαρί. Ή, αν το καλοσκεφτόμουν, δεν ήμουνα μέσα σ' ένα ξερό δέντρο. Υπήρχαν και πιο δυστυχισμένοι από μένα. Εξάλλου αυτή ήταν μια ιδέα της μαμάς, και την επαναλάμβανε συχνά, ότι τελικά όλα ήταν μια συνήθεια...»

Μετάφραση: Λίλα Παπαδούλη - Γκινάκα
Εκδόσεις: γράμματα 1984

10 Ώρες Δυτικά - Γιώργος Γλυκοφρύδης

«...Ώρες αργότερα, οι ερπύστριες, ανεπίδεκτες κιμωλίες που τα 'βαλαν με την άσφαλτο της πόλης, ανατρίχιαζαν τους ανθρώπους από μακριά. Κι όταν έφτασαν στις κεντρικές λεωφόρους με τα παράθυρα θεόκλειστα και τους δρόμους άδειους, ή σχεδόν, ήταν λες κι είχε πέσει κάποια αρρώστια και μόνο οι δήθεν θαραλλέοι κι οι άπιστοι είχαν ξεμυτίσει. Τανκ γεμάτα λάσπη και ξερό χώμα, και μοτοσικλέτες με καλάθι, μαζί με τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού, ανέβαιναν τη λεωφόρο Νίκης προς τον Λευκό Πύργο κάτω από τον λαμπερό ήλιο. Κόκκινες σημαίες με σβάστικες απλωμένες πάνω στα άρματα. Πετρέλαιο βρόμαγε όλος ο Θερμαϊκός. Τι θόρυβος κι αυτός. Το ατσάλινο στρίγκλισμα. Τραντάζονταν τα πατώματα στα παραλιακά καφενεία. Ένας με το σακάκι του ν' ανεμίζει περπατούσε στην παραλία δίπλα στη θάλασσα που άστραφτε. Προς την αντίθετη κατεύθυνση της παρέλασης. Γρήγορα. Λες και κάποια δουλειά είχε. Ελαφρά έστρεφε το βλέμμα του στο Ράιχ, μην και τον πάρει είδηση. Κι άξαφνα, όσοι τελικά ήταν εκεί σταμάτησαν να φαντάζονται. Μόνο σιωπή. Γιατί τα πρόσωπα εκείνων που βημάτιζαν στους δρόμους - στρατιώτες κι αξιωματικούς κάποιοι τους αποκαλούσαν, μια που ούτε κι οι ίδιοι έδειχναν να ξέρουν αν αυτά τα χαρακτηριστικά τους ταίριαζαν - ήταν ένα σύνολο αγένειας και αλαζονείας. Ένα συμμάζεμα σουλουπωμένης βαρβαρότητας. Ποιος θα τους συγχωρούσε και πότε.

 Ούτε καν εκείνοι οι λίγοι που τους ζητωκραύγαζαν. Αν κι αυτούς τους τελευταίους, απ'ό,τι φάνηκε, δεν τους συγχώρεσε ούτε ο Θεός...»

«...Ο πόλεμος χάνεται για τη Γερμανία, Κώστα! Δεν το βλέπεις; Δεν ακούς; Δε μαθαίνεις; Εγώ θα σ' τα λέω; Θα μας τουφεκίσουν νύχτα, όπως τουφέκισαν τους Ταγματασφαλίτες! Ήμουν μπροστά! Θυμάσαι; Μπροστά! Κι άμα δεν προλάβουν να μας τουφεκίσουν αυτοί, θα μας τουφεκίσουν οι Εγγλέζοι, μωρέ! Ή η καινούργια κυβέρνηση, όποιοι θά 'ναι αυτοί! Στα τρία μέτρα! Εσχάτη προδοσία, ρε αδέρφι! Συνεργάτες του κατακτητή! Φασίστες! Δεν τις ακούς τις λέξεις; Δεν τους έχεις ακούσει να μιλάνε; Έτσι μας λένε... Δεν ξέρεις τι λένε αυτές οι λέξεις; Λένε θάνατος, μωρέ! Έχω δώσει τη μισή Θεσσαλονίκη κι άλλα τόσα ξόανα... Οικογένειες όλες μαζί... Έτσι θα τ' αφήσουν...;»

«...Ένας από τους ήρωες κόμιξ της Μάρβελ που συμπαθούσε ιδιαίτερα ο Μωυσής ήταν ο Sandman, ο άνθρωπος - άμμος. Εκείνος που σχεδόν πάντα, στην πρώτη του εμφάνιση, γεννιόταν μέσα σε κάτι που περιείχε πολύ άμμο ή και χώμα. Συνήθως με υπόκρουση Μπετόβεν ή κάτι αντίστοιχο. Αυτή η μεγαλειώδης γέννηση μέσα στην άμμο, που μεγάλο μέρος της ίδιας της άμμου μεταμορφωνόταν σε ανθρώπινο πλάσμα, τον Μωυσή τον καθήλωνε. Σε κάποιες δε κινηματογραφικές μεταφορές, αυτό γινόταν πολύ πιο τελετουργικά απ' ό,τι στα έντυπα των κόμιξ. Κι αυτό τον καθήλωνε ακόμη περισσότερο. Κι έτσι έγινε. Ύστερα από κείνο το "πάλι τα ίδια..." της μητέρας του, ο Μωυσής έτσι ένιωσε. Ότι το παρκέ πάτωμα κάτω από τα πόδια του κουνήθηκε, έγινε δέντρο, μετά χώμα, και τον κατάπιε. Έτσι, τον έβαλαν μέσα σ' ένα μεταλλικό σεντούκι, τον έκλεισαν μαζί με τις αποσκευές σ' ένα τεράστιο επιβατικό αεροσκάφος, και τον έστειλαν στην Αμερική για περαιτέρω μελέτη στα εκεί εργαστήρια...»

«...Ο κύκλος των ενοχικών συμπλεγμάτων είναι απλός στη σύλληψη κι εύκολος στην εφαρμογή. Και μερικές φορές είναι και συνειδητός. Σπάνια βέβαια συνειδητός. Κι εδώ δε μας νοιάζει γιατί θέλουν να σου δημιουργήσουν ενοχικά συμπλέγματα. Μας νοιάζει μόνο το ότι θέλουν. Συνειδητά ή ασυνείδητα, θέλουν. Οπότε ο μόνος τρόπος για να αντεπεξέλθεις είναι η απάντηση σε μία ερώτηση: Τι μετρά περισσότερο, η ζωή σου ή η ζωή τους...;»

«...Ένας μελαχρινός κοντοκουρεμένος τύπος με μπλε φόρμα σταμάτησε μπροστά της. Την κοίταξε. Κάτι τής είπε, αλλά έβλεπε μόνο τα χείλη του ν' ανοιγοκλείνουν. Μάλλον κάτι τη ρώτησε. Η Αριάδνη έβαλε τα κλάματα. Έτρεμε ολόκληρη. Σταύρωσε τα χέρια και τον κοιτούσε κι εκείνη. Με παράπονο. Τόσο παράπονο. Ολόκληρο το πρόσωπό της ήταν ένα παράπονο που έτρεμε κλαίγοντας. Την κοίταζε. Περίεργο ύφος. Αλλά γλυκό. Σταύρωσε κι αυτός τα χέρια του. Η Αριάδνη άρχισε να κλαίει με αναφιλητά. Άκουγε την ανάσα της μες στη μουσική. Γονάτισε απέναντί της κι άπλωσε το χέρι του στα μαλλιά της. Συνέχισε να της μιλά. Δεν τον άκουγε. Της χάιδευε το κεφάλι απαλά. Της σκούπισε λίγα δάκρυα και σηκώθηκε όρθιος. Της έδειξε τον τόπο γύρω. Της έκανε μία ερωτηματική κίνηση. Τίποτε... τίποτε... του είπε κουνώντας το κεφάλι της. Έσκυψε κάτω. Δεν τον κοιτούσε πια. "Ο δικαστής θα είσαι εσύ". Κι αυτό το άκουσε, δεν το σκέφτηκε. Τραντάχτηκε ολόκληρη. Τίναξε το κεφάλι της τρομαγμένη μπροστά, με τα μάτια κατακόκκινα από το κλάμα, αλλά ορθάνοιχτα. Δεν υπήρχε κανείς. Ο τύπος είχε χαθεί. Δεν έφυγε έτσι όπως είχε έρθει. Απλώς χάθηκε. Έσβησε από το χώρο. Κοίταξε δεξιά κι αριστερά να τον προλάβει στο μονοπάτι, αλλά δεν υπήρχε κανείς. Παρ' όλα αυτά, ήταν ήρεμη. Υπήρχε ηρεμία μέσα της. Όμορφη, αν και άξαφνη. Χαμογέλασε. Αναστέναξε. Σήκωσε το βλέμμα της στον ουρανό. Ηρέμησε ακόμη πιο πολύ. αλλά η μουσική δεν έδειχνε να θέλει να τελειώσει. Ανέβαινε κι άλλο. Πόσες θυσίες. Πόσο αίμα. Πόσοι ήρωες. Μπήκαν τα κρουστά. Όλοι οι τάφοι του κόσμου δεν αρκούν, παππού... Έκανε να σηκωθεί όρθια. Δεν μπορούσε. Θα ήθελε να περπατήσει στο χορτάρι. Αλλά δεν μπορούσε. Ήταν, όμως, καλά. Παππού, ο δικαστής θα είμαι εγώ.

 Έβγαλε τα ακουστικά της κι έκλεισε το iPod...»

«...Στο σπίτι έφτασε όταν ο ήλιος είχε πια πέσει από τον ορίζοντα και όλα όδευαν προς το βαθύ μπλε. Κι αν του άρεσε ν' ακούει κάτι όταν γύριζε, ήταν ο ήχος των ελαστικών πάνω στο χαλίκι της εισόδου του γκαράζ. Κι αργότερα, τα φτερουγίσματα των πουλιών στα δέντρα του κήπου, που ανησυχούσαν από το σκοτάδι. Και πιο μετά, κάτι περίεργα κρωξίματα από απέναντι, τα οποία οι γείτονες έλεγαν πως μάλλον βατράχια είναι, αλλά τι διάολο, βατράχια να μαζεύονταν στα παρτέρια; Κι από πού κι ως πού δηλαδή... Και οι μονοκατοικίες, διώροφες ή και χωρίς δεύτερο όροφο, σπαρμένες περίπου συμμετρικά στον ανηφορικό ασφαλτόδρομο, γίνονταν θεατρικά νυχτερινά πάλκα στο μυαλό του Μωυσή. Όπου παίζονταν τα πιο ενδιαφέροντα μονόπρακτα.

 Μια στις τόσες, έβγαζε κι εκείνος το σκυλί τους για βόλτα, όπως όλοι οι περίοικοι. Νύχτα, όμως. Πιο πολύ για να ακούει καβγάδες ή αναστεναγμούς απ΄τυχόν ξεχασμένα ανοιχτά παράθυρα, παρά για οτιδήποτε άλλο. Και το καλησπέρισμα μ' ένα νεύμα του χεριού στο εκάστοτε πλήρωμα του εκάστοτε περιπολικού που περνούσε ήταν δεδομένο. Πέρα μακριά, το Σαν Φρανσίσκο. Άπειρες φωτεινές τελείες, όχι και τόσο πολύχρωμες - άπειρες, πάντως. Κι ύστερα, η Αριάδνη, πάλλευκη, θεόγυμνη ως συνήθως, πανέμορφη και μοναδική. Αντάλλαγμα σχεδόν για τα πάντα. Ίσως όχι για τον ωκεανό...»

Εκδόσεις: Ελληνικά γράμματα, Ιούνιος 2010

Spouse - Nozomi (2000)

Μις Πέρεγκριν, Στέγη Για Ασυνήθιστα Παιδιά - Ransom Riggs

«...Όταν κοίταξα μέσα, νομίζω ότι πραγματικά άφησα μια κραυγή - και για μια γεμάτη πανικό στιγμή σκέφτηκα τέρας! - επειδή είχα ξαφνικά και απρόσμενα έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με ένα μαυρισμένο πτώμα. Το συρρικωνμένο του σώμα είχε μια αλλόκοτη ομοιότητα με τα πλάσματα που είχαν στοιχειώσει τα όνειρά μου, όπως άλλωστε και το χρώμα της σάρκας του, που θύμιζε κάτι που είχε ψηθεί σε σούβλα πάνω από φωτιά. Αλλά, όταν το σώμα δεν κατάφερε να ζωντανέψει και να σημαδέψει το μυαλό μου παντοτινά, σπάζοντας το τζάμι και ορμώντας στο λαιμό μου, ο αρχικός μου πανικός υποχώρησε. Ήταν απλώς ένα έκθεμα σε ένα μουσείο, όσο νοσηρό κι αν ήταν...»

«..."Η σύνθεση του ανθρωπίνου είδους, είναι απείρως πιο διαφορετική απ' ό,τι υποπτεύονται οι περισσότεροι άνθρωποι", άρχισε. "Η πραγματική ταξινομία του Χόμο Σάπιενς είναι ένα μυστικό γνωστό μόνον σε λίγους, ένας εκ των οποίων θα είσαι τώρα κι εσύ. Στη βάση, υπάρχει μια απλή διχοτόμηση: υπάρχει ο λαός, η μεγάλη μάζα των κοινών θνητών που αποτελούν τον μεγάλο όγκο της ανθρωπότητας και υπάρχει κι ένας κρυφός κλάδος - οι κρυπτοσάπιενς, αν θέλεις - οι οποίοι ονομάζονται «ασυνήθιστα πνεύματα», στην αξιοσέβαστη γλώσσα των προγόνων μου. Όπως αναμφίβολα θα μάντεψες, εμείς ανήκουμε στο δεύτερο είδος"...»

«...Ξεσκέπασα το κεφάλι μου και κοίταξα αργά πίσω μου. Τα λυγισμένα από τον άνεμο κλαδιά των δέντρων, είχαν παγώσει στη θέση τους. Ο ουρανός ήταν μια φωτογραφία σταματημένων φλογών που έγλειφαν την άκρη ενός σύννεφου. Σταγόνες βροχής αιωρούνταν μπροστά στα μάτια μου. Και μέσα στον κύκλο των παιδιών, σαν αντικείμενο μυστικού τελετουργικού, κρεμόταν μια βόμβα, η μύτη της κοίταζε προς τα κάτω, σαν να ισορροπούσε πάνω στο τεντωμένο δάχτυλο του Αδάμ...»

Μετάφραση: Λένα Ταχμαζίδου

Εκδόσεις: Platypus 2013

The Ocean at the End of the Lane, by Neil Gaiman

"...Nobody came to my seventh birthday party.

There was a table laid with jellies and trifles, with a party hat beside each place and a birthday cake with seven candles on it in the centre of the table. The cake had a book drawn on it, in icing. My mother, who had organised the party, told me that the lady at the bakery said that they had never put a book on a birthday cake before, and that mostly for boys it was footballs and spaceships. I was their first book..."

"...I sat on my bed and stared out of the window. My bed was pushed up hard against the wall just below the window. I loved to sleep with the window open. Rainy nights where the best of all: I would open the window and put my head on my pillow and close my eyes and feel the wind on my face and listen to the trees sway and creak. There would be raindrops blown on to my face, too, if I was lucky, and I would imagine that I was in my boat on the ocean and that it was swaying with the swell of the sea. I did not imagine that I was a pirate, or that I was going anywhere. I was just on my boat..."

"...She shook her head, and together we walked up the winding flinty lane that led to my house and to the thing who called herself Ursula Monkton. I carried the brown paper bag with my nightwear in it, and Lettie carried her too-big-for-her raffia shopping bag, filled with broken toys which she had obtained in exchange for a mandrake that screamed, and shadows dissolved in vinegar..."

"...The currents of the ocean pulled at my hair and my clothes like summer breezes. I was no longer cold and I knew everything and I was not hungry and the whole big, complicated world was simple and graspable and easy to unlock. I would stay here for the rest of time in the ocean which was the universe which was the soul which was all that mattered. I would stay here forever..."

"...At night she would wait beneath the bed until the lights were turned out, then she would accommodate herself on the pillow beside me, grooming my hair and purring, so quietly as never to disturb my sister.

I would fall asleep with my face pressed into her fur, while her deep electrical purr vibrated softly against my cheek.

She had such unusual eyes. They made me think of the seaside, and so I called her Ocean, and could not have told you why..."

"...There's a Terry Pratchett poem that he wrote in an anthology that I co-edited a long time ago which begins 'They don't teach you the facts of death, your Mum and Dad. They give you pets.' And, actually, it's true. For many of us, pets are the way we initially discover death and the heartbreak of death. And we have to discover it. We encounter it, learn how to live with it, learn how to survive it. And that, in some horrible way, is what pets are for.

headline 2013

Mr. Penumbra's 24-Hour Bookstore, by Robin Sloan

"Penumbra sells used books, and they are in such uniformly excellent condition that they might as well be new. he buys them during the day - you can only sell to the man with his name on the windows - and he must be a tough customer. He doesn't seem to pay much attention to the bestseller lists. His inventory is eclectic; there's no evidence of pattern or purpose other than, I suppose, his own personal taste. So, no teenage wizards, no vampire police here. That's a shame, because this is exactly the kind of store that makes you want to buy a book about a teenage wizard. This is the kind of store that makes you want to be a teenage wizard."

"...'You have to be an optimist to believe in the Singularity,' she says, 'and that's harder than it seems. Have you ever played Maximum Happy Imagination?'

'Sounds like a Japanese game show.'

Kat straightens her shoulders. 'Okay, we're going to play. To start, imagine the future. The good future. No nuclear bombs. Pretend you're a science fiction writer.'

Okay: 'World government... no cancer... hover-boards.'

'Go further. What's the good future after that?'

'Spaceships. Party on Mars.'

'Further.'

'Star Trek. Transporters. You can go anywhere.'

'Further'.

I pause a moment, then realize: 'I can't.'

Kat shakes her head. 'It's really hard. And that's, what, a thousand years? What comes after that? What could possibly come after that? Imagination runs out. But it makes sense, right? We probably just imagine things based on what we already know, and we run out of analogies in the thirty-first century.'..."

"...'I did not know people your age still read books,' Penumbra says. He raises an eyebrow. 'I was under the impression they read everything on their mobile phones.'

'Not everyone. There are plenty of people who, you know - people who like the smell of books'.

'The smell!' Penumbra repeats. 'You know you are finished when people start talking about the smell.' He smiles at that - then something occurs to him, and he narrows his eyes. 'I do not suppose you have a... Kindle?'..."

"...'Rosemary, why do you love books so much?'

And I said, 'Well, I don't know.' She's animated, almost girlish now: 'I suppose I love them because they're quiet, and I can take them to the park.' She narrows her eyes. He watched me and he didn't say a word. So then I said, 'Well, actually, I love books because books are my best friends.' Then he smiled - he has a wonderful smile - and he walked over and got on that ladder, and climbed higher than I'd ever seen him climb..."

"...There's a stack of books on the table and a metal cup with pointy pencils that smell fresh and sharp. In the stack, there are copies of Moby Dick, Ulysses, The Invisible Man - this is a bar for bibliophiles.

There's a pale beer stain on the back cover of The Invisible Man, and inside, the margins are mobbed with pencil marks. It's so dense you can barely see the paper behind it - there are dozens of different people's marginalia jostling for space here. I flip through the book; it's jam-packed. Some of the notes are about the text, but more are directed at one another. The margins tend to devolve into arguments, but there are other interactions, too. Some are inscrutable: just numbers back and forth. There's encrypted graffiti: 

6HV8SQ was here..."

Atlantic Books, London 2013

Η Ιστορία του γάτου που έμαθε σ' ένα γλάρο να πετάει - Luis Sepulveda

 «...Δυο γάτοι που ξεψάχνιζαν έναν σκουπιδοτενεκέ, τον είδαν να περνάει.

"Ρε κουμπάρε" νιαούρισε ο ένας γάτος, "είδες αυτό που είδα κι εγώ; Τι νόστιμος χοντρούλης!"

"Τον είδα, κουμπάρε" νιαούρισε ο άλλος. "Κι έτσι όπως είναι, μαύρος μαύρος, δεν είναι σαν να τον έχουν περάσει με φούμο - ή με κατράμι; Για πού τό 'βαλες, ρε κατραμόφουσκα;"

Αν κι είχε το μυαλό του στο γλάρο, ο Ζορμπάς δεν ήταν διατεθειμένος ν' αφήσει να περάσουν έτσι οι προκλήσεις αυτών των δυο ρεμπεσκέδων. Σταμάτησε το τρέξιμο, σήκωσε τις τρίχες της ράχης και σάλταρε στον σκουπιδοτενεκέ.

Τέντωσε αργά ένα μπροστινό ποδάρι, έβγαλε ένα νύχι μεγάλο σαν σπίρτο και το κούνησε στη μούρη ενός από τους μάγκες.

"Γουστάρεις; Έχω άλλα εννιά, ίδια μ' αυτό. Θα 'θελες να σου μπηχτούν σε καμιά ράχη;" νιαούρισε ηρεμότατα.

Ο γάτος που 'χε το νύχι κολλημένο στη μούρη, στραβοκατάπιε πριν απαντήσει.

"Μπα... όχι, παλικάρι. Μα τι ωραία μέρα! Δε συμφωνείς;" νιαούρισε, χωρίς ν' αφήσει στιγμή απ' τα μάτια του το νύχι...»

«...Είσαι γλάρος. Σ' αυτό, ο χιμπαντζής έχει δίκιο - αλλά μόνο σ' αυτό. Όλοι σ' αγαπάμε, Καλότυχη. Και σ' αγαπάμε, γιατί είσαι μια γλαροπούλα - μια όμορφη γλαροπούλα. Δεν σου αντιλέγουμε όταν σ' ακούμε να κρώζεις ότι είσαι γάτος, γιατί μας κολακεύει που θέλεις να 'σαι σαν κι εμάς· όμως, είσαι διαφορετική από μας - και μας αρέσει που είσαι διαφορετική. Τη μάνα σου δεν μπορέσαμε να τη βοηθήσουμε - εσένα, όμως, ναι. Σε προστατέψαμε ώσπου να βγεις απ' τ' αβγό. Σου χαρίσαμε όλη μας τη στοργή, χωρίς να θέλουμε ποτέ να σε κάνουμε γάτο. Σε θέλουμε γλάρο, κι έτσι σ' αγαπάμε. Νιώθουμε πως κι εσύ μας αγαπάς, πως είμαστε οι φίλοι σου, η οικογένειά σου, κι είναι καλό να ξέρεις πως μαζί σου μάθαμε κάτι για το οποίο καμαρώνουμε: μάθαμε να εκτιμούμε, να σεβόμαστε και ν' αγαπάμε ένα διαφορετικό πλάσμα. Είναι πολύ εύκολο ν' αποδέχεσαι και ν' αγαπάς αυτούς που είναι σαν κι εσένα, αλλά πολύ δύσκολο κάποιον που είναι διαφορετικός - κι εσύ, μας βοήθησες να το κατορθώσουμε. Είσαι γλάρος, και πρέπει ν' ακολουθήσεις τον προορισμό των γλάρων. Πρέπει να πετάξεις. Όταν θα τα καταφέρεις, Καλότυχη, σε βεβαιώνω πως θα 'σαι ευτυχισμένη, και τότε, τα αισθήματά σου για μας, και τα δικά μας για σένα, θα 'ναι πιο έντονα και πιο όμορφα, γιατί θα 'ναι μια αγάπη ανάμεσα σε εντελώς διαφορετικά πλάσματα...»

Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης

Εκδόσεις: opera 2007